Europe, Poland, Silesia, Wroclaw, Zbigniew Halat Photography
Page 59 Page 60 Page 61

The Kiss of the Sphinx,  Pocałunek Sfinksa, El beso de la Esfinge, Der Kuss der Sphinx, by Christian Behrens, 1880, National Museum, Wroclaw, Poland,  the universal symbol of a barren passion that leads to downfall. Fine Art Photography by Zbigniew Halat
The Kiss of the Sphinx,  Pocałunek Sfinksa, El beso de la Esfinge, Der Kuss der Sphinx, by Christian Behrens, 1880, National Museum, Wroclaw, Poland,  the universal symbol of a barren passion that leads to downfall.

Heinrich Heine: Buch der Lieder, 1839
Vorrede zur dritten Auflage

Das ist der alte Märchenwald!
 Es duftet die Lindenblüte!
 Der wunderbare Mondenglanz
 Bezaubert mein Gemüte.
Ich ging fürbaß, und wie ich ging,
 Erklang es in der Höhe.
 Das ist die Nachtigall, sie singt
 Von Lieb und Liebeswehe.

Sie singt von Lieb und Liebesweh,
 Von Tränen und von Lachen,
 Sie jubelt so traurig, sie schluchzet so froh,
 Vergessene Träume erwachen. -

Ich ging fürbaß, und wie ich ging,
 Da sah ich vor mir liegen,
 Auf freiem Platz, ein großes Schloß,
 Die Giebel hoch aufstiegen.

Verschlossene Fenster, überall
 Ein Schweigen und ein Trauern;
 Es schien, als wohne der stille Tod
 In diesen öden Mauern.

Dort vor dem Tor lag eine Sphinx,
 Ein Zwitter von Schrecken und Lüsten,
 Der Leib und die Tatze wie ein Löw,
 Ein Weib an Haupt und Brüsten.

Ein schönes Weib! Der weiße Blick,
 Er sprach von wildem Begehren;
 Die stummen Lippen wölbten sich
 Und lächelten stilles Gewähren.

Die Nachtigall, sie sang so süß -
Ich konnt nicht widerstehen -
Und als ich küßte das holde Gesicht,
 Da wars um mich geschehen.

Lebendig ward das Marmorbild,
 der Stein begann zu ächzen -
Sie trank meiner Küsse lodernde Glut
 Mit Dürsten und mit Lechzen.

Sie trank mir fast den Odem aus -
 Und endlich, wollustheischend,
 Umschlang sie mich, meinen armen Leib
 Mit den Löwentatzen zerfleischend.

Entzückende Marter und wonniges Weh!
 Der Schmerz wie die Lust unermeßlich!
 Derweilen des Mundes Kuß mich beglückt,
 Verwunden die Tatzen mich gräßlich.

Die Nachtigall sang: ťO schöne Sphinx!
 O Liebe! was soll es bedeuten,
 Daß du vermischest mit Todesqual
 All deine Seligkeiten?

O schöne Sphinx! O löse mir
 Das Rätsel, das wunderbare!
 Ich hab darüber nachgedacht
 Schon manche tausend Jahre.Ť

 Heinrich Heine The Book of Songs, 1839,
Foreward to the 3rd Edition

This is the fabled wood of old!
The linden scents the dell.
Upon my heart the Fairy moon
Casts a magic spell.
I walked along, and as I walked
A song rang out above. The nightingale it is — she sings Of love and the pain of love. She sings of love and the pain of love, The love that laughs and cries; Her joy's so sad, her sobs so glad, Forgotten dreams arise.— I walked along, and as I walked Through the enchanted wood, I came to an open glade and there A gabled castle stood. Silence and sorrow hung upon Barred casements, empty halls; It seems as if mute death dwelt there In its deserted walls.
Before the gate there lay a Sphinx. —Terror and lust cross-bred! In body and claws a lion's form, A woman in breast and head. A lovely woman! Her white eyes Spoke of desire grown wild; Her lips gave silent promises, Her mute lips arched and smiled. The nightingale! She sang so sweet —I yielded, passion-tossed —And as I kissed that lovely face I knew that I was lost
The marble image came alive, Began to moan and plead —She drank my burning kisses up With ravenous thirst and greed. She drank the breath from out my breast, Shc fed lust without pause; She pressed me tight and tore and rent My body with her claws. O rapturous torment and exquisite pain! Anguish and bliss evermore! While the kiss of her mouth was thrilling joy, Her lion claws ripped and tore. The nightingale sang: O lovely Sphinx! O love, explain to me: Why do you blend the pain of death With every ecstasy? O lovely Sphinx! O read me right This riddle of sages and seers! I've thought and thought about it now For many thousand years.'

Libro de los Cantares de Heinrich Heine, 1839
Prólogo de la tercera edición

Este es el viejo bosque aún hechizado:
los tilos aromáticos florecen;
para endulzar mi corazón hastiado
los rayos de la luna resplandecen.

Penetró en él con indecisa planta;
oigo voz melodiosa en las alturas:
es el oculto ruiseñor que canta
amores y amorosas desventuras.

Canta con melancólica alegría
tristes goces, pesares halagüeños;
y es tan dulce su voz, que al alma mía
vuelve otra vez los olvidados sueños.

Sin detener el pie, sigo adelante;
y surge entre los árboles obscuros
un alcázar tan alto y arrogante
que al cielo tocan los audaces muros.

Cerradas todas las ventanas miro,
y silencio tan hondo en él se advierte,
que parece ese lúgubre retiro,
la mansión misteriosa de la Muerte.

A la puerta, una esfinge: forma horrible
y bella al par; amable y pavorosa:
el cuerpo y garras de león temible,
el busto y seno, de mujer hermosa.

El ansioso deseo centellea
en sus inquietos ojos penetrantes;
sus rojos labios, que el deleite arquea,
sonríen satisfechos y triunfantes.

Y entona el ruiseñor tan dulce trino
que ya el impulso resistir no puedo;
y al besar aquel rostro peregrino,
en la traidora red prendido quedo.

La Esfinge sepulcral se agita y mueve;
respira el duro mármol y solloza;
cual vampiro voraz, mis besos bebe,
y absorbiendo mi sangre, triunfa y goza.

Sedienta apura mi vital aliento,
y me abraza después de tal manera,
que en mis entrañas destrozadas siento
las implacables garras de la fiera.

¡Dolor que embriaga! ¡Dicha que sofoca!
¡Sin límites las penas y los goces!
¡Néctar del cielo en su incitante boca!
¡En su garra cruel ansias feroces!

Y canta el ruiseñor: «¡Hermosa Esfinge!
¡Oh soberano Amor! ¿Qué ley tirana
toda ventura que nos das restringe
y con mortal tribulación la hermana?»

Ese problema, que mi dicha trunca,
resuelve, Amor, causante de mis daños:
yo no he podido resolverlo nunca,
y estoy pensando en él millares de años.
Heinrich Heine, Księga Pieśni, 1839
Wstęp do trzeciego wydania

Oto jest stary z bajki las:
Lipy zapachem trysły!
Księżyca przecudowny blask
czaruje moje zmysły.
Szedłem przed siebie, a gdym szedł,
zabrzmiały w górze drzewa;
to miłość i niedole jej
słowiczy chór opiewa.
Opiewa miłość i jej łzy,
i uśmiech, co tak łudzi,
tak smutno się cieszy, tak śmieje wśród łkań,
aż dawny sen się zbudził – – –
Szedłem przed siebie, a gdym szedł,
zamek przede mną staje:
na wolnym miejscu wielki gmach
wierzchołkiem niebo kraje.
Zabite okna, pustka w krąg,
żałoba tak ponura,
że chyba tylko cicha śmierć
w odludnych mieszka murach.
U bramy zamku leżał Sfinks:
Strach z Żądzą na połowę.
Lwie ciało i pazury miał,
4
kobiecą pierś i głowę.
Piękna kobieta! Biały żar
w jej wzroku – żądz płomienie,
a uśmiech w łuku niemych warg
i ciche przyzwolenie.
Słowik tak słodko śpiewał wciąż,
nie miałem sił ni woli –
Ucałowałem piękną twarz
i byłem już w niewoli.
Posąg z marmuru począł żyć,
kamień zajęczał tkliwie.
Pił pocałunki moje Sfinks
chciwie i pożądliwie.
I wypił ze mnie prawie dech.
Na koniec rozpalony
me biedne ciało w objęcia wziął
i szarpał lwimi szpony.
Cudowna męka – rozkoszny ból!
Rozkosz i ból – niepojęte!
Bo kiedy usta niosą szał,
pazury drą przeklęte – – –
A słowik śpiewał: – Sfinksie mój!
Miłości! Cóż to znaczy,
że mieszasz do rozkoszy swych
mąk tyle i rozpaczy? –
O piękny Sfinksie! Rozwiążże
zagadkę tę tajemną,
o której ja już tysiąc lat
rozmyślam nadaremno – –
 przeł. Stanisław Łempicki

xxx
Page 1,  Go to Page  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60
Europe, Poland, Silesia, Wroclaw, Zbigniew Halat Photography Europa, Polska, Śląsk, Wrocław, Fotografia Zbigniewa Hałata